De wondere wereld van Twentse privédetectives

\ De wondere wereld van Twentse privédetectives: ‘Een damestoilet ingaan is raar, maar soms moet het’

HENGELO - Fraudezaken in het bedrijfsleven, kwesties rondom alimentatie, stalking: het zijn tijdrovende onderzoeken, waar de politie niet altijd capaciteit voor heeft. Het alternatief? Een privédetective inschakelen. Niet goedkoop, maar het gebeurt steeds meer, zien ze bij Bravo Recherche in Hengelo. Het bureau leidt daarom nu zelf nieuwe mensen op. „Iedereen wil scoren in dit vak. Dat is gewoon zo.”

„Let op”, zegt Bjorn, met een vinger in de lucht. Hij richt zijn aandacht op de andere cursisten in de kamer, kijkt hen indringend aan. Samen moeten ze op jacht naar een heler, de 22-jarige doet de briefing. Alles heeft hij tot in de puntjes voorbereid de afgelopen dagen, hij wil niet dat het straks misgaat en dus benadrukt hij ieder detail. „Er staat dat hij ‘vermoedelijk’ in een Toyota Prius rijdt. Vermoedelijk”, herhaalt hij. „Staar je daar niet blind op, het kan net zo goed een andere auto zijn.”

Achterin de zaal hoort privédetective René („Geen achternaam, sommige mensen zijn niet zo blij met mij”) het goedkeurend aan. Veertig jaar zit hij al in het vak, dit is wat hij wil zien. Scherpte. Gezond wantrouwen. Wie dat niet heeft, kan beter thuis blijven. „Het gaat niet altijd zoals je verwacht”, heeft hij even daarvoor al uitgelegd. „Het is onvoorspelbaar. Je móét die camera op schoot hebben, altijd.” Want anders is misschien, na uren wachten, hét moment voorbij. „Je wil het niet verkloten.”

Niet bang zijn

Hij ziet een groeiende vraag naar de inzet van particulier onderzoekers, zoals de term officieel luidt. Deels door tekorten bij de politie, die ook niet altijd tijd heeft of maakt, maar zeker ook omdat bijvoorbeeld bedrijven over sommige zaken geen publiciteit willen. Uit angst voor imagoschade. „Als een medewerker van het bedrijf steelt en die zaak komt voor de rechter, dan zit de pers daar ook.” Met een rapport van een privédetective in de hand, kunnen ze het gesprek aan en een schikking regelen.

Het is bijzonder werk, geeft hij toe. „Je mag niet opvallen, moet non-politioneel gedrag vertonen, eigenlijk. En je moet niet bang zijn om iets te onderzoeken.” Hij haalt het voorbeeld aan van een detective die voor een kwestie foto’s moest maken, op een damestoilet. „Dat is raar, maar soms zijn er rare acties nodig.” En iedereen die wat wil, in dit vak, die doet het. „Iedere particulier onderzoeker wil scoren. Dat is gewoon zo.”

Alimentatie

Voor een alimentatiezaak zaten collega’s vijf en een halve week lang in een auto te posten voor een huis. De ex-vrouw van een topman uit het Nederlandse bedrijfsleven zou daar bij haar nieuwe vriend wonen, zo was het vermoeden van de man, terwijl hij haar maandelijks nog wel 8500 euro overmaakte. „Wie alimentatie ontvangt, is het verplicht om door te geven als je gaat samenwonen”, zegt René. „Dat had ze niet gedaan. Door daar zo lang te posten, konden wij stelselmatigheid aantonen.”

Hoe hoog het bedrag was, dat de CEO ervoor betaalde? Dat laat de privédetective in het midden. Maar voor zo’n langdurig onderzoek, was hij met een paar duizend euro niet klaar.

De ‘onderzochte’ krijgt altijd de kans voor zijn of haar kant van het verhaal, na een onderzoek wordt hij of zij uitgenodigd voor een gesprek. Ze zijn niet verplicht daarop in te gaan, maar de meesten doen het wel. „Soms laten we iemand eerst anderhalf uur lullen, en dan laten we de foto’s zien. ‘Zo, zullen we het gesprek opnieuw doen?’” Hij lacht. „Vaak zijn ze dan zo overvallen, dat ze niet terug kunnen.”

„Het klinkt misschien arrogant”, vervolgt René, „maar ons rapport draagt altijd bij aan een overwinning in de rechtbank.” Omdat het bomvol foto’s staat, met bewijzen, en het eigenlijk een soort proces verbaal is. Dat Bravo Recherche geen politie is, doet daar niet aan af. Ze zijn door het ministerie van Justitie en Veiligheid erkend, alle zes medewerkers zijn gediplomeerd en door justitie gescreend; iemand die antecedenten heeft, mag dit werk niet doen.

Mensen pijn doen

De acht cursisten, die weten dat. Waar de een, Hans (32), een achtergrond heeft in de sales - „dit is spannender, zeker” - heeft een ander, Thijs (31), al meer affiniteit met opsporing. De Oldenzaler werkt bij Defensie, voor de Luchtmobiele Brigade. Een poging om bij de recherche aan de slag te gaan, mislukte, ondanks dat hij al zijn testen haalde. Zijn vader wees hem vervolgens hierop. „De focus die je moet hebben, de snelheid; dit geeft wel drive”, zegt hij.

De variatie, het ongebruikelijke: het zijn aspecten die hem wel passen. „Uiteindelijk ga je mensen met dit werk misschien pijn doen”, zegt Thijs. „Maar dat is waarheidsvinding.” Of hij er een carrière in ziet, is nog afwachten. Misschien in combinatie met Defensie, hij weet het nog niet zeker.

Dat er een aantal toekomstige privédetectives bij zitten, daar is coördinator René wel van overtuigd. Hij wijst nog eens naar Bjorn, de 22-jarige die de briefing deed, en nu nog even wat plannen doorspreekt met iemand van zijn groep. „Echt een goeie”, zegt hij. „Die komt er wel.”

Link naar het artikel: www.tubantia.nl/hengelo/de-wondere-wereld-van-twentse-privedetectives-een-damestoilet-ingaan-is-raar-maar-soms-moet-het~a7ba3271